Właśnie wtedy udał się do Chicago, gdzie zauważył go Muddy Waters, proponując Chuckowi nagranie demo dla wytwórni Chess Records. Tak powstał singiel „Maybellene”, który przyniósł mu popularność i etykietę jednego z najbardziej rozpoznawalnych muzyków rock&rolla, sprzedając się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Utwór zajął pierwsze miejsce na listach muzyki bluesowej i Bilboardu, a dwa lata później, w roku 1958 na rynku ukazał się debiutancki krążek artysty – „Rock Rock Rock”.Kolejne lata okazały się pasmem sukcesów dla Berry’ego. Nagrał kolejne utwory, które stały się rozpoznawalne na całym świecie. Mowa o „Back in The USA”, „Too Much Money Business”, czy „Thirty Days”. Już rok po ukazaniu się pierwszego albumu Chuck wypuścił swoje dwie kolejne płyty “One Dozen Berry’s” i „After School Session”. Od tej pory średnio co rok wydałał następne krążki, kończąc na „Chuck Beryy” w roku 1982.
Największą popularność przyniosły mu jednak specyficzne riffy gitarowe, agresywne brzmienie i przeważający dźwięk gitary elektrycznej. Dzięki utworom „Mybellene”, „Roll Over Beethoven” i „Rock and Roll Music” Berry przemienił brzmienie muzyki rockowej, rewolucjonizując ją na kolejne lata. Jego pomysłem było również intro, będące rozpoczęciem piosenki poprzez krótki riff. Nie można zapomnieć o sposobie w jaki zachowywał się na scenie. Dla nikogo nie jest z pewnością obce określenie „duck walk” – kaczego chodu. Berry skakał na jednej nodze, poruszając w tym samym czasie drugą w przód i w tył. Takie zachowanie nie tylko uwydatniło jego talent do gry na gitarze, ale też wprowadziło niepowtarzalną atmosferę podczas koncertów. W wywiadzie żartobliwie stwierdził, że początkowo takie ruchy miały na celu ukrycie wygniecionego garnituru artysty. Tą technikę opanował po Chucku Rory Gallagher i Angus Young, który dodatkowo uczynił ją bardziej agresywną i dynamiczną.
Chuck Berry wydał łącznie 29 albumów – w tym zarówno studyjnych, jak i koncertowych. Na jego muzyce wzorowali się jedni z najlepszych, legendarnych muzyków światowej sceny muzycznej – The Beatles, The Rolling Stones, a także Jimi Hendrix. Jako pierwszy muzyk wprowadzony został do Rock and Roll Hall of Fame w roku 1986 za zdefiniowanie nie tylko brzmienia, ale pozycji muzyki rockowej. Trzy lata później wpisano go do Walk of Fame w rodzinnym mieście. W roku 2003 zajął szóste miejsce na liście „100 najlepszych gitarzystów wszechczasów” wg magazynu Rolling Stone.
Komentarze