Gibson Hummingbird

jest reedycją gitary, która była produkowana wiele lat wcześniej. Wyposażona została w szereg nowoczesnych rozwiązań, których brakowało we wcześniejszych wersjach tej gitary. (więcej)

Gitara Mascisa

ma dość specyficzne ustawienia, które odbiegają od powszechnie przyjętego ideału. Struny w jego Jazzmasterze ustawione są bardzo wysoko, dzięki temu brzmienie jest niezwykle potężne. (więcej)

Bernie London uznawany jest

za prekursora muzyki country-rock, która obecnie jest jednym z najpopularniejszych stylów w Stanach Zjednoczonych, a wielu muzyków z tego nurtu otwarcie przyznaje się do inspiracji twórczością Londona. (więcej)

Peavey Wolfgang Special

to gitara, której pomysłodawcą był Edy Van Halen. Gitarzysta długo szukał instrumentu, który spełni jego wymagania odnośnie brzmienia i odpowiedniego rock'n'rollowego wyglądu. Wraz z pracownikami firmy Peavey zaprojektował model Wolfgang. (więcej)

Tagi

  • Jeff Beck
  • Beck
  • Gitarzysta
  • Gitara
  • Gitara elektryczna
  • Fender
  • Stratocaster
  • Telecaster
  • Gibson
  • Les Paul
  • Rock
  • Blues
  • Fusion
  • Rock psychodeliczny

Jeff Beck

24 czerwca 1944 roku w Wellington urodził się Jeff Beck. Grę na gitarze rozpoczął w wieku dziesięciu lat, pomimo niezadowolenia matki, która wolała by Jeff grał na pianinie. Inspiracją dla jego twórczości był Jimi Hendrix.

Poważną karierę rozpoczął dołączając do zespołu The Tridents w roki 1964, a także współpracując z Screaming Lord Sutch and The Savages. Rok później dołączył do The Yardbirds, zastępując w nim Claptona, co przyniosło mu popularność. W 1966 roku zastąpił go Jimmy Page, Jeff zajął się wówczas karierą solową - nagrał płytę „Hi-Ho-Slver lining”. Pod koniec lat sześćdziesiątych stworzył Jeff Beck Group wraz z Rodem Stewartem i Ronem Woodem. Nagrali dwa albumy – „Truth” i „Beck-ola”.Po odejściu Roda na rynek wyszły jeszcze dwa albumy „Rough and Ready” i „Jeff Beck Group”. Dzięki temu Jeff Beck stał się jednym z najlepszych gitarzystów rockowych na świecie. Po zawieszeniu działalności zespołu, Beck rozpoczął współpracę z Vanilla Fudze, nagrywając płytę „Beck Bogert Appice”. W 1975 roku nagrał dwa kolejne albumy „Blow by Blow” i „Wired”.

Lata osiemdziesiąte przyniosły trzy kolejne płyty Becka. W roku 1983 wystąpił z Ericem Claptonem i Jimmym Pagem zagrali na koncercie charytatywnym, rok później został poproszony o zagranie solówek na płycie Micka Jaggera „She’s The Boss”. Album „Guitar Shop” otrzymał w roku 1990 nagrodę Grammy. W tym dziesięcioleciu skupił się głównie na koncertowaniu i okazjonalnych nagraniach. Do tworzenia muzyki powrócił pod koniec dekady wraz z płytą „Who else!”, na której eksperymentował z mieszaniem gatunków rocka i techno, otrzymał za nią nominację do nagrody Grammy.

W 2000 roku rozpoczął pracę nad kolejnymi albumami, w tym dziesięcioleciu wydał „Jeff”, „Blue Wind”, „You had it doming”, oraz „Emotion and commotion”. W roku 2003 zajął czternaste miejsce na liście „100 najlepszych gitarzystów wszechczasów” magazynu Rolling Stone. Sześć lat później wprowadzono go do Rock and Roll Hall of Fame.