W 1948 roku

Les Paul uległ wypadkowi, po którym wymagana była długa rehabilitacja łokcia. Ten właśnie fakt w dużej mierze wpłynął na konstrukcję i kształt korpusu gitary Gibson Les Paul. Instrument musiał być dostosowany do kontuzji by grało się na nim komfortowo. (więcej)

Kaczmarski był praworęczny

jednak na gitarze grał jak osoba leworęczna. Nie przekładał przy tym strun i strun, przez co ich układ był odwrotnie niż w standardowych gitarach. Kaczmarski sam przyznał się do tego, że leworęczna gra wynikła z jego niewiedzy, ale właśnie dzięki temu brzmienie jego gitary było tak bardzo charakterystyczne. (więcej)

Ulubionym instrumentem

Angusa Younga jest gitara Gibson SG, z którą gitarzysta jest kojarzony os zawsze. Angus nigdy nie eksperymentował z innymi gitarami. W jednym z wywiadów natomiast dość ciepło wypowiadał się o innej kultowej gitarze jaką jest Fender Telecaster. Nie wyobrażamy sobie jednak go z inną gitarą niż SG, bo to ona definiuje jego brzmienie i sceniczny wizerunek. (więcej)

Gitary marki

Ibanez to ulubione instrumenty Johna Scotfielda, gitarzysta od wielu lat wierny jest "jazzówkom" tego producenta, jest to z pewnością znakomity wybór bo brzmienie Johna jest zdecydowanie wyjątkowe. (więcej)

Tagi

  • Hubert Sumlin
  • Blues
  • Gitarzysta
  • Muzyk
  • Kompozytor
  • Gitara
  • Gitara elektryczna
  • Gitara akustyczna
  • Muzyka
  • Gitarzysta bluesowy

Hubert Sumlin - legenda bluesa z Mississippi

Hubert Sumlin urodził się 16 listopada 1931 roku w Greenwood w Mississippi. Dorastał w Hughes w Arkansas. Pierwszą gitarę otrzymał w wieku ośmiu lat i tak rozpoczęła się jego długa przygoda z muzyką.

Po raz pierwszy spotkał Howlin’ Wolfa niedługo przed jego przeprowadzką z Memphis do Chicago w roku 1953. Wówczas zatrudniony gitarzysta Wolfa – Willie Johnson zdecydował się mu nie towarzyszyć. Wolf zatrudnił na jego miejsce Jody’ego Williamsa, a już rok później Huberta, oferując mu stanowisko drugiego gitarzysty. Gdy w roku 1955 Williams odszedł z zespołu, uczynił Sumlina głównym gitarzystą. Rolę tą pełnił do końca kariery Wolfa. Krótką przerwę Hubert zrobił w roku 1956, kiedy występował u boku Muddy’ego Watersa. Chcąc nieustannie polepszać warsztat Huberta, Howlin’ zapisał go na zajęcia z gry na keyboardzie w Chicago Conservatory of Music. Sumlin występował z Wolfem na albumie „The Rockin’ Chair Album”, który zdobył miano trzeciego „Najlepszego Gitarowego Albumu Wszechczasów” wg. Mojo w roku 2004. Po śmierci Wolfa w roku 1976 Sumlin kontynuował pracę z pozostałymi członkami zespoł nieżyjącego artysty pod nazwą „The Wolf Pack”. Współpraca ta przetrwała do roku 1980.

Ponadto Hubert tworzył muzykę sam, posługując się własnym nazwiskiem. Rozwinął się jako muzyk sesyjny, a efektem jego ciężkiej pracy był wydany w roku 2004 “About Them Shoes”. W tym samym roku przeszedł ciężką operację płuc. Tuż po rekonwalescencji wznowił działalność muzyczną, poświęcając się do końca swoich dni.

W roku 2008 artysta dodany został do „Blues Foundation Hall of Fame”. Ponadto wraz z Henrym Grayem, Alvinem Jonesem, Samem Layem i Colinem Lindenem otrzymał w roku 1999 nominację do nagrody Grammy za album „Tribute to Howlin’ Wolf”. Kolejną zaszczytną nominację dostał za „Legends” w roku 2000 wraz z Pinetopem Perkinsem. Sześć lat później za swój indywidualny projekt „About The Shoes”, a w roku 2010 za współudział w „Live! In Chicago” Kenny’ego Wayne’a Shepherda. Muzyk zdobył liczne nagrody Blues Music Awards, a także pełnił rolę jurora w piątej edycji „Independent Music Awards”, wspierającego młodych niezależnych artystów. Hubert uplasował się na czterdziestym trzecim miejscu rankingu „100 Najlepszych Gitarzystów Wszechczasów” sporządzonego przez „Rolling Stone”.

Sumlin zmarł 4 grudnia 2011 roku w szpitalu w Wayne w New Jersey wskutek niewydolności serca. Miał osiemdziesiąt lat. Koszty pogrzebu pokryli Keith Richards i Mick Jagger.