gitary klasycznej
, maj±ca swoje zastosowanie w dobie baroku i renesansu. O ile w baroku nie przyk³adano wagi do jej wykonania, o tyle w o¶wieceniu zaczêto j± pokrywaæ ko¶ci± s³oniow±, tworz±c w ten sposób ozdobne motywy i wzory. W wieku XVII sta³a siê bardziej popularna ni¿ lutnia. Wy¿sz± pozycjê zajê³a jednak w wieku XIX, kiedy jej brzmienie podziwiaæ mo¿na by³o zarówno w salach koncertowych, jak i na salonach. Ten czas nazywa siê „z³otym okresem gitary”.Nag³y rozwój gry na gitarze przypisaæ mo¿na hiszpañskiemu kompozytorowi – Francisco Tárrega, ¿yj±cemu na prze³omie XIX i XX wieku. Nauki na gitarze uczy³ siê w Konserwatorium w Madrycie. Uznawany jest powszechnie za mistrza tego instrumentu, a tak¿e twórcê szko³y hiszpañskiej, w której wyedukowa³ kolejnych znanych twórców muzyki gitarowej – Garcia Fortea, Domingo Prata oraz wielu innych, którzy stali siê jego nastêpcami. Sam skomponowa³ i pozostawi³ po sobie „Wspomnienia z Alhambry” czy „Kaprys arabski”, a tak¿e aran¿acje utworów wybitnych postaci – Chopina i Beethovena.
Do sposobu zmiany postrzegania gitary jako instrumentu ludowego przyczyni³ siê Andrés Segovia, równie¿ Hiszpan, ¿yj±cy w XX wieku. Dziêki licznym koncertom, których by³ organizatorem oraz opanowanej technice gry na gitarze sprawi³, ¿e instrument zaczêto wykorzystywaæ do muzyki powa¿nej. Choæ projektantem gitary klasycznej by³ ¿yj±cy pó³ wieku wcze¶niej Antonio de Torres, Segovia przyczyni³ siê do wykorzystania w jej tworzeniu lepszego drewna i ulepszenia innych czê¶ci instrumentu.
Dziêki temu dzi¶ gitara klasyczna posiada miêkkie, nylonowe struny zwi±zane na mostku i p³aski, szeroki gryf. Gra na niej jest czyst± przyjemno¶ci±. Nie mêczy palców, a dziêki delikatnemu brzmieniu d¼wiêków i ³atwo¶ci gry na niej, sta³a siê najpopularniejszym i zarazem najczê¶ciej wykorzystywanym rodzajem do nauki gry na gitarze. Ze wzglêdu na cicho¶æ d¼wiêków jakie wydaje, nie czêsto jest wykorzystywana do gry w zespole i na scenie, co jednak wci±¿ zmienia siê dziêki nowoczesnej technologii. Istnieje mo¿liwo¶æ u¿ycia wzmacniaczy, umo¿liwiaj±cych gitarzystom odgrywanie na scenie utworów solowych wraz z zespo³em.