Ostatnia płyta zespołu

Guns'N'Roses pod tytułem Chinese Democracy powstawała w latach 1994 - 2007, a jej premiera z roku na rok była przesuwana. Jeśli wierzyć relacją muzyków, którzy mieli wspierać Axla Rose, było to spowodowane trudnym charakterem frontmana, który nie umiał nawiązać wspólnego języka z innymi członkami projektu. Na płycie zagrać mieli między innymi Slash i Zakk Wylde. Obaj zrezygnowali jednak już po kilku godzinach spędzonych w studiu nagraniowym. Podobno Axl był "nie do wytrzymania". (więcej)

Frank Zappa był

autorem wielu cytatów, które na stałe weszły do popkultury. Potrafił w kilku słowach trafnie i kąśliwie skomentować otaczająca go rzeczywistość. (więcej)

Zespół Kings Of Leon

jest znakomitym przykładem tego, że solidny rock nie jest domeną wyłącznie klasyków z przed kilkudziesięciu lat. Panowie Followill doskonale radzą sobie na współczesnym rynku i niewątpliwie przejdą do historii rocka. (więcej)

Brian May zbudował własną

gitarę elektryczną. Wykonał ją z elementów piecyka, motocykla i guzików. Brian nie przestał używać jej nawet w późniejszych latach, gdy stać go było na nowoczesne modele. Dzięki temu dźwięki wydobywające się z jego gitary były jedyne w swoim rodzaju. (więcej)

Tagi

  • gitara
  • gitara klasyczna
  • struny gitarowe
  • gra na gitarze
  • gryf gitarowy
  • granie na gitarze

Gitara kasyczna

Mała, delikatna i cicha – taka była poprzedniczka

gitary klasycznej

, mająca swoje zastosowanie w dobie baroku i renesansu. O ile w baroku nie przykładano wagi do jej wykonania, o tyle w oświeceniu zaczęto ją pokrywać kością słoniową, tworząc w ten sposób ozdobne motywy i wzory. W wieku XVII stała się bardziej popularna niż lutnia. Wyższą pozycję zajęła jednak w wieku XIX, kiedy jej brzmienie podziwiać można było zarówno w salach koncertowych, jak i na salonach. Ten czas nazywa się „złotym okresem gitary”.

Nagły rozwój gry na gitarze przypisać można hiszpańskiemu kompozytorowi – Francisco Tárrega, żyjącemu na przełomie XIX i XX wieku. Nauki na gitarze uczył się w Konserwatorium w Madrycie. Uznawany jest powszechnie za mistrza tego instrumentu, a także twórcę szkoły hiszpańskiej, w której wyedukował kolejnych znanych twórców muzyki gitarowej – Garcia Fortea, Domingo Prata oraz wielu innych, którzy stali się jego następcami. Sam skomponował i pozostawił po sobie „Wspomnienia z Alhambry” czy „Kaprys arabski”, a także aranżacje utworów wybitnych postaci – Chopina i Beethovena.
Do sposobu zmiany postrzegania gitary jako instrumentu ludowego przyczynił się Andrés Segovia, również Hiszpan, żyjący w XX wieku. Dzięki licznym koncertom, których był organizatorem oraz opanowanej technice gry na gitarze sprawił, że instrument zaczęto wykorzystywać do muzyki poważnej. Choć projektantem gitary klasycznej był żyjący pół wieku wcześniej Antonio de Torres, Segovia przyczynił się do wykorzystania w jej tworzeniu lepszego drewna i ulepszenia innych części instrumentu.

Dzięki temu dziś gitara klasyczna posiada miękkie, nylonowe struny związane na mostku i płaski, szeroki gryf. Gra na niej jest czystą przyjemnością. Nie męczy palców, a dzięki delikatnemu brzmieniu dźwięków i łatwości gry na niej, stała się najpopularniejszym i zarazem najczęściej wykorzystywanym rodzajem do nauki gry na gitarze. Ze względu na cichość dźwięków jakie wydaje, nie często jest wykorzystywana do gry w zespole i na scenie, co jednak wciąż zmienia się dzięki nowoczesnej technologii. Istnieje możliwość użycia wzmacniaczy, umożliwiających gitarzystom odgrywanie na scenie utworów solowych wraz z zespołem.