Muzyka zespołu

Kings Of Leon jest dużo bardziej popularna w Europie (w szczególności w Wielkiej Brytanii) niż w rodzimych Stanach Zjednoczonych. Jest to tym bardziej ciekawe, gdyż zespół wykonuje bardzo "amerykańską" odmianę rocka, opartą na harmoniach i zagrywkach typowych dla muzyki z za oceanu. (więcej)

Firma ProCo Sound

przedstawiła niedawno reedycję kostki White Face Rat, która jest dokładną kopią efektu produkowanego na przełomie lat 70tych i 80tych. (więcej)

Martin Lee Gore

słynie ze swojego autorytarnego sposobu pracy w zespole Depeche Mode, było to powodem licznych konfliktów między muzykami. W jednym z wywiadów Dave Gahan zasugerował, że Martin powinien poświęcić się nagraniu solowej płyty, a praca i podejmowanie decyzji w Depeche Mode powinna być rozłożona na wszystkich. (więcej)

Keith Richards zajął 23 miejsce

na liście 100 najlepszych gitarzystów rockowych, a także znalazł się na 10 miejscu gitarzystów wszechczasów magazynu „Rolling Stone”. (więcej)

Tagi

  • Tryl
  • Ozdobnik
  • Technika
  • Gry.Hammer-on
  • Pull-off
  • Muzyka
  • Kostkowanie
  • Dzwięki
  • Gitara
  • Struny
  • Instrumnet

Tryl - technika gry na gitarze i nie tylko

Techniką, której zasady opierają się o hammer on i pull-off jest tryl, opierający się na naprzemiennym graniu dźwięku właściwego i jego górnej sekundy – małej lub wielkiej. Chcąc w sposób najprostszy wyjaśnić na czym polega można powiedzieć, że jest to dynamiczne granie dwóch dźwięków przy połączeniu hammer onu i pull-offu. W przypadku gitary tryl wykonuje się zazwyczaj na jednej strunie. Jego historia sięga dawnych lat. Ciekawostką jest, że Ludwig van Beethoven wykorzystał tryl w interwale sekundy małej na początku utworu „Dla Elizy”. Był to ponadto jego motyw przewodni. Dziś tryl stanowi częsty element solówek w heavy-metalu. Nazywa się go ornamentem, ozdobnikiem dźwięku.

W notacji muzycznej tryl oznaczany jest jako „tr” nad nutą, nieraz przy połączeniu z falistą linią. Jest to istotny element, jeśli stosujemy go na co najmniej dwóch nutach. Chcąc wykonać go poprawnie należy trącić raz strunę, kolejnie uderzać i odrywać palec. Przeważnie jego prędkość nie jest stała, a z czasem rośnie. Ilość zmian dźwięku zależy od długości nuty wraz z trylem. W przypadku wolnego tempa nutę gramy dłużej, a tryl zaprezentuje bogatszy zbiór dźwięków. Dłuższe tryle, wymagające różnic dynamicznych (np. crescendo – stopniowego wzmocnienia dynamiki) wykonuje się kostką. W tempie szybkim nuta będzie krótsza, istnieje również możliwość, że tryl zredukuje się do niej, dźwięku wyższego o jedną sekundę i ponownie do nuty.

W przypadku muzyki jazzowej tryl przeobraża się w różne formy. Często zaczyna się nie koniecznie od górnej sekundy, ale też od dźwięku głównego. Możemy również znaleźć tu sekundę dolną. Często tryl porównywany jest do tremolo, gdyż ten pełni jego rozszerzoną funkcję.

Przy poświęceniu odpowiedniej ilości czasu na naukę, tryl stanowi jedną z łatwiejszych do opanowania technik zdobniczych dźwięku.