Angusa Younga powstał poniekąd z przypadku. Początkowo gitarzysta nie miał w zamyśle przebierania się na stałe w szkolny mundurek. Podczas pierwszych koncertów AC/DC Angus na każdy występ przywdziewał inny kostium (między innymi goryla i różnych superbohaterów). Pewnego dnia przebrał się za ucznia, koledzy z zespołu i fani byli zachwyceni tym wizerunkiem, który przetrwał do dnia dzisiejszego. (więcej)
Ernie Ball
był pierwszym, który chciał zainicjować produkcję grubszych strun do gitary elektrycznej. Pomysł ten odrzuciły dwa największe koncerny, Gibson i Fender. Obecnie czymś zupełnie naturalnym jest stosowanie grubszych strun dla polepszenia brzmienia gitary. (więcej)
Firma ProCo Sound
przedstawiła niedawno reedycję kostki White Face Rat, która jest dokładną kopią efektu produkowanego na przełomie lat 70tych i 80tych. (więcej)
Kolega Grohla
Josh Homme, umieścił w internecie filmik, który demaskuje uzależnienie Dave'a od kawy. Podobno z powodu przedawkowania kofeiny słynny perkusista trafił do szpitala. Tak na prawdę nie wiadomo czy jest to prawdą, czy to tylko żartem, znanego z dziwnego poczucia humoru, Josha. (więcej)
Tagi
Tryl
Ozdobnik
Technika
Gry.Hammer-on
Pull-off
Muzyka
Kostkowanie
Dzwięki
Gitara
Struny
Instrumnet
Tryl - technika gry na gitarze i nie tylko
Techniką, której zasady opierają się o hammer on i pull-off jest tryl, opierający się na naprzemiennym graniu dźwięku właściwego i jego górnej sekundy – małej lub wielkiej. Chcąc w sposób najprostszy wyjaśnić na czym polega można powiedzieć, że jest to dynamiczne granie dwóch dźwięków przy połączeniu hammer onu i pull-offu. W przypadku gitary tryl wykonuje się zazwyczaj na jednej strunie. Jego historia sięga dawnych lat. Ciekawostką jest, że Ludwig van Beethoven wykorzystał tryl w interwale sekundy małej na początku utworu „Dla Elizy”. Był to ponadto jego motyw przewodni. Dziś tryl stanowi częsty element solówek w heavy-metalu. Nazywa się go ornamentem, ozdobnikiem dźwięku.
W notacji muzycznej tryl oznaczany jest jako „tr” nad nutą, nieraz przy połączeniu z falistą linią. Jest to istotny element, jeśli stosujemy go na co najmniej dwóch nutach. Chcąc wykonać go poprawnie należy trącić raz strunę, kolejnie uderzać i odrywać palec. Przeważnie jego prędkość nie jest stała, a z czasem rośnie. Ilość zmian dźwięku zależy od długości nuty wraz z trylem. W przypadku wolnego tempa nutę gramy dłużej, a tryl zaprezentuje bogatszy zbiór dźwięków. Dłuższe tryle, wymagające różnic dynamicznych (np. crescendo – stopniowego wzmocnienia dynamiki) wykonuje się kostką. W tempie szybkim nuta będzie krótsza, istnieje również możliwość, że tryl zredukuje się do niej, dźwięku wyższego o jedną sekundę i ponownie do nuty.
W przypadku muzyki jazzowej tryl przeobraża się w różne formy. Często zaczyna się nie koniecznie od górnej sekundy, ale też od dźwięku głównego. Możemy również znaleźć tu sekundę dolną. Często tryl porównywany jest do tremolo, gdyż ten pełni jego rozszerzoną funkcję.
Przy poświęceniu odpowiedniej ilości czasu na naukę, tryl stanowi jedną z łatwiejszych do opanowania technik zdobniczych dźwięku.