Najsłynniejszą gitarą

Ericka Claptona jest "Blackie", którą artysta sam poskładał z elementów pochodzących z różnych gitar Fendera. Obecnie Fender produkuje replikę słynnej gitary, zachowując przy tym wszystkie szczegóły. Gitara ma więc odwzorowane wszystkie obicia i zarysowania, skopiowano nawet przypaloną od papierosa główkę instrumentu. (więcej)

Bernie London uznawany jest

za prekursora muzyki country-rock, która obecnie jest jednym z najpopularniejszych stylów w Stanach Zjednoczonych, a wielu muzyków z tego nurtu otwarcie przyznaje się do inspiracji twórczością Londona. (więcej)

Frank Zappa był właścicielem

najsłynniejszej gitary Jimiego Hendrixa Stratocaster, którego Jimi podpalił podczas Miami Pop Festival). Zappa odnowił instrument i nagrał na nim kultowy album "Zoot Allures". Następnie słynneg Fendera Frank podarował swojemu synowi Dweezilowi. (więcej)

Charakterystyczne brzmienie

gitary Gibson ES docenili również muzycy grający cięższe odmiany rocka. Na podobnej gitarze grywają między innym Dave Grohl z zespołu Foo Fighters i Josh Homme z Queens Of The Stone Age. W ich rękach instrument brzmi bardzo mocno i dynamicznie. (więcej)

Tagi

  • Linkin Park
  • Fall Out Boy
  • Chester Bennington
  • Rock
  • Nu-Metal
  • Muzyka rockowa
  • Koncert
  • Stadion Miejski we Wrocławiu
  • Gitara
  • uzyka Gitarowa
  • Koncet rockowy

Linkin Park i Fall Out Boy we Wrocławiu

Fanem zespołu Linkin Park nie byłem nigdy. Co skłoniło mnie żeby pojawić się wczoraj na Stadionie Miejskim we Wrocławiu? Powodów było kilka. Po pierwsze, mieszkam bardzo niedaleko i lubię wiedzieć co dzieje się w mojej okolicy. Po drugie, bilety dostałem za darmo od kolegi, który nie mógł się tam wybrać. Po trzecie, chciałem zrobić wrażenie na poznanej kilka tygodni wcześniej nowej dziewczynie – Karolinie, wielkiej fance Linkin Park, która była zachwycona całym przedsięwzięciem.

Stadion Miejski we Wrocławiu jest niestety miejscem pomijanym przez organizatorów dobrych, rockowych koncertów. Od momentu otwarcia, na palcach jednej ręki można policzyć imprezy, które tam się odbyły. Dlatego też, mimo mieszanych uczuć co do wartości artystycznej obydwu zespołów które wczoraj pojawiły się na scenie, ochoczo podążałem w stronę tego wspaniałego obiektu.
Pierwszy na scenie pojawił się support w postaci zespołu Fall Out Boy. Czterech beztroskich amerykańskich „chłopców” po trzydziestce, którzy poczęstowali publiczność solidną , energetyczną dawką melodyjnego punk-rocka, nie oczarowali mnie może kompozycjami i samą muzyką, ale bardzo podobała mi się energia i podejście muzyków do występu. Na scenie zabrzmiało kilka hitów znanych z radia i złapałem się na tym, że po chwili zacząłem pod nosem nucić teksty piosenek, które słyszę jedynie w samochodzie w drodze do pracy. To się nazywa robić przeboje!

Po krótkiej przerwie, którą technicy wykorzystali na zmianę instalacji na scenie i przygotowaniu jej pod występ gwiazdy wieczoru, a którą ja wykorzystałem na ochłodzenie się kilkoma piwami, pojawił się zespół Linkin Park.

Zespół powstał w 1996 roku w Kalifornii i od początku swojego istnienia postawił na mieszankę stylów muzycznych, co zaowocowało stworzeniem nowego i świeżego jak na owe czasy brzmienia. Panowie łączyli mocne, gitarowe riffy z rapowanymi i krzyczanymi wokalami. Mieszali chwytliwe melodie z „połamanymi” rytmami perkusyjnymi. Wszystko dodatkowo okraszone soczystą i potężną elektroniką. Tak właśnie narodził się styl zespołu, który z czystym sumieniem trzeba przyznać, jest do dnia dzisiejszego jednym z najlepiej rozpoznawalnych na świecie.


Wracając do samego koncertu, trzeba przyznać, że Chester Bennington wraz z kolegami wiedzą co robią. Pod względem muzycznym, wizualnym i kontaktu z publicznością stanęli na wysokości zadania. Wiele razy widziałem tak zwane większe „gwiazdy”, które podchodziły do występów dużo mniej profesjonalnie i z większym dystansem do fanów. Tutaj wszystko było na swoim miejscu. Muzycy zagrali dobry, rockowy koncert, nie zanudzili a nawet zostawili pewien niedosyt (moim zdaniem najistotniejsze uczucie po występie). Ludzie zgromadzeni na stadionie byli zahipnotyzowani, muzycy czerpali przyjemność z tego co robią a ja usłyszałem mój ulubiony kawałek – Faint. Wszyscy byli więc zadowoleni, wieczór wpiszę do swojego pamiętnika jako „bardzo udany”. Czekam na więcej, jeśli chodzi o koncerty na wrocławskim stadionie.